(علیرضا بهرامی)

نقاشی هایم زنده نیستند

انگار که کاغذ کم خونی داشته باشد

باید شاهرگم را به دست بگیرم

و خونم را در رگ های کاغذ جاری کنم

کاغذ کم خونی دارد

فقط دو قطره خون برای کاغذم کافیست

حالا می توانم نقشی بر آن رسم کنم

دو قطره خون را به جای چشم ها می گذارم

اما هنوز زنده نیست

چند قطره ی دیگر و قطره هایی بیشتر

حالا نه کاغذ کم خونی دارد و نه من خونی

حالا تصویر روی کاغذ مرا نگاه می کند

چقدر شبیه توست ...

باران می بارد

اما آسمان صافِ صاف است

تازه ، رنگین کمان هم دارد

و زمین سبزِ سبز

درخت ها نه همان طور که همیشه بودند ؛ بلکه سبزتر

خورشید نه آنطور که همیشه می تابید ؛ که زردتر

و شکوفه ها صورتیِ صورتی

و من فقط نگاه می کنم ، نمی خندم ، اما اشک هم نمی ریزم ، فقط نگاه می کنم و می شنوم ؛

زمزمه ای زیبا را

نهری جاری می شود ، پرستویی در کنارش می نشیند

چیزی می گوید انگار

چه اهمیتی دارد

زمزمه ای زیباتر از صدای او می شنوم

هنوز باران می بارد

هنوز زمزمه را می شنوم

هنوز بوی شکوفه ها را استشمام می کنم

و زمزمه ای که لحظه به لحظه واضح تر می شود

پرستو می پرد

و این سایه ی توست

هنوز هم باران می بارد ، این بار با زمزمه ی تو

 هنوز باران می بارد

و رنگین کمان آنقدر نزدیک است که می توان لمسش کرد

بو کن ؛ فکرش را می کردی رنگین کمان خوشبو باشد !

هنوز باران می بارد

هنوز تو می خوانی

و

نگاهت می کنم هنوز ...